چرا دیگران با ما همراهی نمیکنند؟
اگر دانش و اطلاعات ما در یک زمینهای بالاتر برود، اما دانش سایر افراد دخیل در آن امر بالاتر نرود، در نهایت، نتیجه دلخواه و مناسب حاصل نخواهد شد! و دانش ما کاربرد و ثمرهای نخواهد داشت.
✅فرض کنید:
🔸من (از هر طریق ممکن) بدانم پشت یک کوه، گرگی(خطر) وجود دارد.
🔸اما فرزندم نداند آنجا گرگی وجود دارد.
🔸اگر من از او بخواهم که نباید پشت آن کوه برود، اون حرف مرا نخواهد پذیرفت و حتی ممکن است من را متهم به توهم و… کند و اگر پشت کوه برود، خطر او را از بین خواهد برد.
🔸فقط در چند صورت با من موافق خواهد بود که پشت آن کوه نرود:
1⃣ خود نیز از این موضوع اطلاع پیدا کند.(آگاه سازی)
2⃣ با توجه به تجربیات و پیشبینیهای درست من در گذشته، به من ایمان داشته باشد و حرفم را بپذیرد.(اعتماد سازی)
3⃣یا او را از این موضوع بالاجبار منع کنم. (اجبار مشروع)
پس:
✅ مصلحت او در نرفتن است و ما میدانیم اما او نمیداد و باید موضوع را برایش روشن و تبیین کنیم.
✅ما حکمتی(دانش) داریم که او بی اطلاع است و باید این خبر و دانش به او منتقل شود.
✅این موضوع را در امر تربیت فردی، خانوادگی، دینی، سیاسی و … بسیار قابل تأمل است.
✅یکی از اهم دلایل عدم همراهی همسران با یکدیگر یا فرزند از پدر و مادر یا مردم از قدرت سیاسی همین موضوع است.
✅راه حل این مسئله، تبیین ابعاد مختلف موضوع و سعی بر نشان دادن شواهدی بر مدعای خود است.
✅نتیجه عدم توانمندی ما در امر تبیین، شکست جریان حق در ابعاد مختلف فردی، خانوادگی و جمعی خواهد بود.
✅تبعیت از مقام امام معصوم (ع) در جامعه نیازمند ایمان قلبی به حکمت(دانش) الهی اوست.